CS Knowledge Base

IPA^(anahtar): otuɾˈmac

• Heceleme: o‧tur‧mak

Eski Türkçe

oturmak (üçüncü tekil şahıs geniş zaman çekimi oturur)

1. vücudun belden yukarısı dik duracak biçimde ağırlığı kaba etlere vererek bir yere yerleşmek
   • Bir sandalyenin üzerinde oturmuş, önüne bakıyordu. - S. F. Abasıyanık
2. bu biçimde yerleştiği yerde kalmak
   • Bakın, hikâye zordur, acımasız ve hoşgörüsüzdür. Oturursunuz ve başından kalkamazsınız. - T. Dursun K
3. uygun gelmek, ölçüleri tam olmak
   • Ütüsüz ve beli oturmamış pantolonunu çekti. - T. Buğra
4. bir yerde sürekli olarak kalmak, ikamet etmek
   • Aynı semtte oturdukları için komşu da sayılırlar. - B. Felek
5. herhangi bir durumda belli bir süre kalmak
   • 2022: Ümit KAFTANCIOĞLU, 2022, Altın Ekin, sayfa 108 , Dinozor Genç

     "Gök mavi bir çadır olmuş, dağlara oturmuştu"

6. hiçbir iş yapmadan boş vakit geçirmek, boş durmak
   • Böyle oturacağınıza çalışsanız olmaz mı?
7. toprağın veya bir yapının çökmesi, aşağı inmesi
   • 1944: Ekmel İZDEM, 1944, Dünkü - Bugünkü Akhisar, sayfa 50 , Ülkü Basımevi

     "Akhisar alluvyonlar (yığılma topraklar) üzerindedir. Yüz binlerce yıldanberi bu toprakların sıkışıp oturdukları düşünülürse yapılarının kayalara nazaran dört misli bir sarsılmaya mâruz kalabilecekleri anlaşılır."

8. biriyle beraber yaşamak
   • O günden beri enişte beyle oturuyorum. - S. M. Alus
9. bir işi yapmakta olmak, bir işe başlamak üzere olmak
10. yer almak, geçmek
    • Valilik makamına oturdu.
11. benimsenmek, yerleşmek, kökleşmek
    • 2004:Pınar KÜR, 2004, Küçük Oyuncu, sayfa 5 , Everest Yayınları

      "Oyun otursun diye bir kez önemsiz kişiler karşısında oynamak, sonra eleştirmenlerin karşısına çıkmak yeni moda olmuştu."

12. belli bir yörüngede dönmeye başlamak
    • Uydu yörüngeye oturdu.
13. sıvı tortuların dibe çökmesi, dipte toplanması

• Türk Dil Kurumuna göre "oturmak" maddesi

oturmak

1. oturmak
2. durmak

• Atacanov, Ata (1922). Türkmendolu Yir Sözlüğü.